Η ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΠΟΡΟΥ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ 30-12-2013 (videos)

Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας 10 (+playlist)

Ερμηνεία στην εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού κατά την ορθόδοξη βυζαντι...

26-12-07. - Χριστουγεννιάτικα στολίδια.

ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΨΩΜΟ…

Το «ψωμί του Χριστού» το έφτιαχνε, την παραμονή των Χριστουγέννων, η νοικοκυρά με ιδιαίτερη ευλάβεια και με ειδική μαγιά (από ξερό βασιλικό κ.λ.π.).
Απαραίτητος επάνω, χαραγμένος ο σταυρός. Γύρω - γύρω διάφορα διακοσμητικά σκαλιστά στο ζυμάρι ή πρόσθετα στολίδια. Αυτά τόνιζαν το σκοπό του χριστόψωμου και εξέφραζαν τις διάφορες πεποιθήσεις των πιστών.
Την ημέρα του Χριστού, ο νοικοκύρης έπαιρνε το χριστόψωμο, το σταύρωνε, το έκοβε και το μοίραζε σ’ όλη την οικογένειά του και σε όσους παρευρίσκονταν στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. (Μερικοί εδώ βλέπουν ένα συμβολισμό της Θείας κοινωνίας. Όπως ο Χριστός έδωσε τον άρτον της ζωής σε όλη την ανθρώπινη οικογένειά του...).
Γύρω από το χριστόψωμο υπάρχουν και άλλες παραδόσεις. Αναφέρονται στην ενότητα της Εκκλησίας και των λαών, με συμβολικό πρότυπο την ένωση των κόκκων του σίτου σ΄ ένα ψωμί. Οι λαοί κάποτε θα ενωθούν μ’ ένα ποιμένα, το Χριστό.

(Από το βιβλίο «Ήθη, έθιμα και… άλλα» του Τιμόθεου Κ. Κιλίφη)

http://www.agioritikovima.gr

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΕΣΩΣΕΝ ΛΑΟΝ ΨΑΛΕΙ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΪΤΑΝΟΣ

Tα σπάργανα τού Χριστού

Όταν είσαι στις «κλειστές» σου - π Ανδρέας Κονάνος

Η θρησκευτηκότητα του γέλιου

Γράφει ὁ π. Ἀνδρέας Κονάνος

 

Ἄκου τί διάβασα κι ἀπογειώθηκα. Καὶ λυπήθηκα γιὰ τὴν τόση σοβαρότητά μου, ποὺ – παραδόξως- διώχνει τὸ Θεὸ ἀπὸ κοντά μου! Ἔλεγε τὸ κείμενο ποὺ βρῆκα: “Γι’ αὐτὸ ἀγαπάω τὰ ἀστεία.

Εἶναι πολὺ θρησκευτικά, πολὺ πνευματικά! Ὅλα τὰ ἀστεία εἶναι πνευματικά, γιατί ξαφνικὰ πυροδοτοῦν μία ἀντίδραση μέσα σου καὶ ξεχνᾶς ὅλη σου τὴ σοβαρότητα.

Γιὰ μία στιγμὴ εἶσαι ξανὰ ἕνα ἀθῶο παιδί, γεμάτο θαυμασμὸ καὶ δέος. Καὶ τὸ γέλιο σὲ κατακλύζει, ἐξαφανίζεσαι μέσα σ’ αὐτό. Τὸ ἐγὼ δὲν ὑπάρχει ὅταν γελᾶς βαθιά. Καὶ ὅποτε τὸ ἐγὼ ἐξαφανίζεται, ἐμφανίζεται ὁ Θεός. Νὰ τὸ θυμᾶσαι ὡς ἕναν θεμελιώδη νόμο: Ὅταν τὸ ἐγὼ λείπει, ὁ Θεὸς εἶναι παρών.”

Θυμᾶμαι στὸ ἅγιο Ὅρος ἔχω γελάσει ἀπίστευτα μέχρι δακρύων, ἀπὸ ἱστορίες τοῦ ἀγαπητοῦ μου π. Σ. – ἑνὸς πολὺ μεγάλου ἀσκητῆ – εἰπωμένες ἀκόμα καὶ μπροστὰ στὸ κοιμητήριο ἐνώπιον τῶν τάφων τῶν πατέρων τῆς μονῆς, χωρὶς νὰ νιώθουμε καθόλου ὅτι ἀσεβοῦμε. Μάλιστα, τὸ ἄλλο πρωὶ κοινωνήσαμε κι ὄλας. Αὐτόν, ποὺ εἶναι ἡ χαρὰ καὶ ὁ μακάριος Γέλως! Ἐγώ, κάνοντας τὸν πνευματικὸ καὶ κατανυκτικό, εἶπα μία μέρα στὸν παπά Σ., μπροστὰ στοὺς τάφους:-Πάτερ μου, σκέφτεστε τὸ τέλος σας; ἑτοιμάζεστε;  Καὶ μοῦ ἀπάντησε:  - Ἂν βιάζεσαι, ὁ δρόμος εἶναι ἀνοιχτός, ὁρίστε, περάστε!  (Καὶ μοῦ ‘ δειξε ἕναν ἄδειο τάφο!)  Καὶ συνέχισε:  - Ἐγὼ θέλω νὰ ζήσω καὶ περνάω μία χαρά! Ἄκου ἐκεῖ ἂν ἑτοιμάζομαι! Ἀπὸ τώρα, ρὲ κύριος; Νέος εἶμαι ἀκόμα!

Ὡραῖοι ἄνθρωποι. Γελαστοί. Γνήσιοι. Αὐτοὺς ἀγαπῶ καὶ ζηλεύω.